'Mam, ik hoop dat jij nooit oud wordt', verzuchtte mijn oudste achterop de fiets, op weg naar zwemles. Ik deelde deze wens natuurlijk niet, maar was wel nieuwsgierig naar het waarom: 'omdat je dan niet zo hard kan racen op de fiets en dan komen we te laat'.
In alle eerlijkheid moest ik hem zeggen dat oude mensen inderdaad niet zo hard meer racen op hun fiets, maar dat ze waarschijnlijk ook niet in allerijl hun kind achterop mee naar zwemles namen of uberhaupt veel haast hebben. Ik hoop dat ik heel oud wordt en dat mijn kinderen zelf hun kinderen vervoeren zodat ik onthaast en wel alleen maar snoepjes hoef uit te delen voor weer een gehaald zwemdiploma en alle tot tropische ervaringen uitmondende uren in het zwembad tot een heeeel ver verleden gaan behoren.
Terug naar het nu: dat diploma moet nog komen, de bakfiets om twee of drie plus bagage, vriendjes en boodschappen rondracend te vervoeren ook, maar de ervaring met ouderdom zal mij hopelijk volgende week al wijzer kunnen maken. Ik heb namelijk een baan!
Als geestelijk verzorger, in een verzorgingshuis in de buurt. De verhalen van oude mensen hebben me altijd geboeid en nu hoop ik daar wat kostbaar bij elkaar georganiseerde tijd voor vrij te maken. Terugkijkend op bijna 1,5 jaar geleden toen ik deze blog begon: als thuisblijfmoeder met ternauwernood tijd een fatsoenlijk gesprek te beginnen met wie dan ook om me heen. Ik zal nog steeds het grootste deel van de tijd bezig zijn met het moederen, maar nu als moeder met een tweede missie: als tbm, thuiswerk en buitenshuiswerkmoeder.
Ik zet hiermee een ministapje in de richting van de Taskforce deeltijd van de overheid (waarbij het de bedoeling is dat we onze luxe minibaantjes vooral enorm uitbouwen), maar houd de eer ook aan mezelf: geen volle werkweken buitenshuis voor mij. Als het ons lukt dit fijne gezinnetje op dezelfde wijze te laten functioneren als voorheen, vind ik dat er alleen maar bij te winnen valt.
Terugkijkend voel ik me lichtjaren wijzer en zeg je uit de grond van mijn hart: doe iets met alles waar je ooit naar verlangd heb, spreek je droom uit en wie weet komt er een deel van uit, al is het maar voor 22%...
'Ik heb ook nooit eens echt vrij', verzuchtte mijn oudste gisteren. Wie zei er ook weer dat kinderen je een spiegel voorhouden... Nog afgezien van het feit dat hij mijn frustraties feilloos weergaf, zei het ook iets over zijn eigen weekindeling.
Na een goed gesprek kwamen we tot de conclusie dat het door ons bedachte leuke middagje op de NSO hem niet gelukkiger maakte. Het alternatief was 'gewoon thuis zijn, niks bijzonders', en juist daar zag hij wel naar uit.
Steeds meer bekruipt me de laatste tijd het gevoel dat je agenda als thuisblijfmoeder allang niet meer beheerd en bevolkt wordt door volwassenmensen-afspraken, maar dat het programma van de kindjes alle gaatjes dicht. Ik geloof niet dat ik dat erg vind, maar kijk vol bewondering naar mensen die een forse baan hiernaast proberen te combineren. Bewondering en verbazing, het geeft me een gevoel waar ik tot voor kort niet echt woorden aan kon geven. Tot ik vandaag het volgende las:
"Ook van hulpverleners horen wij berichten dat ouders vaak niet eens meer beseffen hoeveel zorg hun kind eigenlijk nodig heeft. Een grootschalig Engels onderzoek stelde recent dat kinderen nog het meest lijden aan excessief individualisme van hun eigen ouders."
Ik verklap nog even niet uit welke bron dit citaat afkomstig is, om je even op een neutraal spoor te houden. Maar het is me uit het hart gegrepen.
Een kind heeft ongelofelijk veel zorg nodig, en als je die tijd niet voor hem/haar hebt of maakt, verandert zorg in zorgen maken. Mensen met puberkinderen kijken me meewarig aan als ik hoopvol vraag of het makkelijker wordt als je kinderen ouder zijn. Het antwoord luidt altijd: niet makkelijker, wel anders. De momenten waarop je er voor je kind moet zijn, verschuiven. En dat is nou juist wat ik altijd al dacht: een kind kiest niet met jou en je agenda in een goed gesprek de momenten waarop je er moet zijn. Die momenten komen zo onverwacht, vooral ongepland, dat je daardoor vaak het gevoel krijgt dat je er 'altijd' voor ze moet zijn. Dan blijft zorg voor je kinderen liefdevolle zorg. Laat ik wel voor mijzelf spreken als ik zeg dat 7 dagen per week nonstop voor ze klaar staan, teveel van ieder mens vraagt... Maar ik heb zo'n vermoeden dat als ik op woensdagmiddag nou echt eens tijd voor ze maak, mijn kindjes op dat moment misschien iets heel anders aan hun hoofd hebben.
Het tweede punt uit het citaat is het excessief individualisme. Ik denk dat een zekere mate van individualisme de mens eigen is. Zeker mijn generatie: we zijn over het algemeen opgegroeid in een maatschappij waar goede educatie voorhanden was. We hebben min of meer onze loopbaan zelf kunnen uitkiezen, alsook onze partners en levenswijze. En wanneer je kinderen krijgt, kun je een groot deel van jezelf opzij schuiven. Zonder pardon vraagt men niet meer naar jou, maar naar het welzijn van je kinderen. Dat botst soms, dat schuurt of knaagt. Waar was ik dan met mijn mooie idealen? Na vijf jaar moederschap weet ik dat ik er een ander mens door ben geworden. Met nog evenveel, weliswaar verschoven idealen. Zodra mijn individualisme de kop op steekt, krijg ik genadeloos signalen dat er toch echt drie kindjes op mij zitten te wachten. En niet alle drie op dezelfde manier of tijd.
Verbazing dus voor die ouders die zich aan deze oer-collectieve manier van leven durven onttrekken en individualistisch kiezen voor eigen loopbaan en welzijn. Tja, het zal wel die eeuwige balans zijn...
ps: het citaat is afkomstig uit een bericht op de website van de SGP.
Vandaag in het AD: het bericht dat ouders ongelukkig worden van opvoedboeken.
Door te lezen hoe je eigenlijk had moeten reageren (in plaats van ontploffend te roepen dat je het nu echt zat bent), besef je eens te meer dat het in perfect opvoedland toch echt heel anders toegaat. Ik droom er wel eens van: kinderen die niet schreeuwen, maar rustig vragen of je ze wil helpen, die als ze rustig tv kijken niet ook nog een koekje en drinken commanderen, die uit zichzelf jas en schoenen aantrekken. Het gebeurt wel, maar sporadisch en nooit alledrie tegelijk.
Hoewel, de jongste pakt altijd lief de jasjes van de jongens als ze het vermoeden heeft dat we weer eens de deur uitgaan. Haar doe je geen plezier met zater- en zondagen waarop je thuis mag blijven, want waar blijft dan het ritueel van door elkaar krioelende benen en armen en nee niet die jas, het is te koud, is het dan al herfst? mag ik alsjeblieft m'n laarzen aan? tandenpoetsen, dat heb ik gisteren toch al gedaan?
Eerlijk gezegd word ik ook het meest blij van de doordeweekse dagen, want als het dan gelukt is en iedereen zit op school of peuterspeelzaal of ligt weer heerlijk in bed, dan gun ik mijzelf een schouderklopje. Of twee. En ga vervolgens aan het werk. Ik bouw tegenwoordig heuse websites voor mensen met inspirerend werk (zie de links), werk gestaag door aan m'n webwinkel en heb workshops georganiseerd. Tussendoor een boek geschreven dat in het voorjaar gepubliceerd gaat worden (daarover later meer!).
Ben ook bezig met het opzetten van een praktijk als vrijgevestigd geestelijk verzorger, om in de toekomst mijn diensten freelance aan te bieden.
Geloof het of niet, toch lonkt steeds vaker een betaalde baan buitenshuis. Dat is zichtbaar, tastbaar, wat heb jij gepresteerd vandaag, deadlines gehaald. Vrije dagen verdiend, een banksaldo dat echt kan groeien. Werk dat niet tussen de kinderen door moet, maar een eigen plaats en tijd kent.
Nu ik dit zo opschrijf, lijkt het wel een thuisblijfmamacrisis.
Mijn mijmeringen worden gevoed door dit bericht: Sonja Bakker stopt ermee. Voor haar werd het teveel. Volgens een woordvoerder was het ook teveel: een man met wie ze niets kon delen (want hij was te druk bezig met de kinderen en marketing!), teveel activiteiten, twee jonge kinderen.
Arme Sonja. Doe je iets waar je goed in bent, loop je met je kop tegen de muur. Weer een rolmodel minder...
Wie het weet, mag het zeggen. Ik mijmer nog even door.
Leer in korte tijd je eigen Zonnekindpop maken! Leuke workshops waarin je snel de basis leert en zelf de liefste poppen of kraamkado’s maakt. De niveaus: Dromelief, Zonneknuffel, Zonnepop en Zonnespeelpop.
Tijd: woensdag- of zaterdagochtend
van 9:30-12:30 (inloop vanaf 9:00)
Plaats: Voorschoten
Prijs: workshop 15 euro
(excl. poppenmateriaal, incl. koffie/thee en gebruik naaigerei)
Gratis: een mooie reader.
De zelfmaakpakketjes van Zonnepop kan je met korting aanschaffen!
Meer info: zonnepop@gmail.com
Kijk op: www.zonnepop.nl
Zo thuis.
In de vakantietijd heb ik het voorrecht om me in de kinderwereld te begeven. Het hier en nu, niet het abstracte straks of later, strijdt om de voorrang. Het denkwereldje van een peuter is zeer sterk gericht op willen, en wel nu. Het schijnt onze taak als volwassenen te zijn om hen te begeleiden in het beteugelen van hun driften. Wat neerkomt op zoveel als tijdig ‘nee’ zeggen en even zo vaak een heel hard ‘nee’ terug krijgen. De jongste schudt in navolging van haar broers al zelf haar hoofdje als ze stiekem de trap probeert te beklimmen. Nog even en ze zal zichzelf kunnen toespreken: ‘nee, mag niet van mama.’ En het toch doen… Ik hoop uit de grond van mijn hart dat opvoeden meer betekent dat op tijd nee zeggen. Ik hoop dat mijn kinderen de wereld met een volmondig ‘ja’ durven omarmen. Dat ze zich thuis voelen op de plek waar ze zich bevinden.
Met het volgende, enigszins bevreemdende verhaal in mijn achterhoofd: een meisje van dertien wil en mag met toestemming van haar ouders de wereldzeeen voor 2 jaar gaan bevaren. Zoals dat gaat in Holland, is van alle kanten toestemming gevraagd. School, kinderbescherming, onderwijsinspectie, ze brachten niet meer uit dan wat gepruttel over deze onderneming. En zoals dat wederom gaat in Holland, de kranten stonden vol van de bezorgde reacties van niet belanghebbenden, die allemaal hun mening gaven. Het in de ogen van de vader belangrijkste argument was dat zijn dochter op school niet leerde zelfstandig te worden, dat ze daar alleen maar speelde. Hij hoopte dat ze na deze twee jaar ‘volwassen’ terug zou komen. Begrip van anderen bestond uit het gegeven dat het meisje de eerste zeven jaar van haar leven op een zeilboot rond de wereld had doorgebracht en het daardoor wel aan zou kunnen.
Omdat ik boot- noch dertienjarigenervaring heb, waren mijn bevindingen niet de meest deskundige. Ik heb zeilers en zeelui om hun mening gevraagd en die varieerde van: ‘waarom zou je ook kiezen voor een vast bestaan met huisje-boompje-beestje, ik snap het wel’, tot een meer gefundeerd: ‘zeilen is afhankelijk van zoveel meer factoren dan de zeiler alleen, daar kun je geen jong meisje aan overleveren’.
Het kwartje viel voor mij toen we met de kindjes op een warme dag verkoeling zochten in het bos. Omdat we onder een donker bladerdak doorliepen, vroeg onze peuter een beetje angstig: ‘zijn we nu verdwenen?’ (zijn manier van vragen of we verdwaald zijn). Nee, we zijn niet verdwenen, we zijn bij elkaar. En als we even doorstappen, zijn we ook zo weer thuis. En juist dat, schoot door me heen, is als het goed is de kern van je bestaan als klein of groter kind: je niet verdwaald voelen in de te grote wereld, maar een thuis hebben waar je je geliefd weet. Waar je thuis bent.
Zo thuis.
Ooit wel eens in opdracht mogen dromen? Er bestaat een techniek bij meditatieve opdrachten waarbij je je een plek moet voorstellen, waar je het liefste bent.
In de trant van: sluit je ogen, je lichaam voelt helemaal ontspannen en nu zweef je weg naar...
Ik belandde dan steevast op een groot grasveld, met de mooiste zomerbloemen om me heen. De lucht was blauw met enkele witte fantasiewolken en de wind zacht genoeg om me bij de les te houden. Wat ik tijdens die momenten kon ervaren, was pure rust en ontspanning, alsof er geen gisteren of morgen bestond. Die momenten duurden altijd veel te kort, maar bleven toch aangenaam in mijn herinnering achter.
Vandaag fietste ik langs zo'n bloemenveld. Ik zag het met eigen ogen, dat was mijn speciale plek!
In plaats van erop af te rennen en mijn dromen voort te zetten, vervolgde ik mijn weg, want ik had twee zoet slapende kindertjes in de fietskar achter mij...
De werkelijkheid riep me terug naar het nu: droom maar zoet, ik ploeter wel voort...
Maar gelukkig heb ik altijd in gedachten die zoet geurende plek waar ik naar toe kan, al is het voor een paar tellen, om het hier en nu daarna weer beter aan te kunnen.
Ik wens jullie een fijne vakantie vol mooie droomplekken!
Het leven neemt soms een loopje met je...een hinkelsprong, twee stappen voorwaarts en drie terug....
Ik neem het leven niet als het glas dat halfvol is, noch halfleeg, maar bekijk het glas dat voor me staat en bedenk me dat ik het hoe dan ook moet leegdrinken....
Ik had de sprong gewaagd, wilde dolgraag een 'echte baan' en nu gaat de baan wegens financiele omstandigheden niet door.
En dat werpt me terug op mijn eigen bestaan: o ja, zo was het. Zo is het. En hoe zal het zijn? Er ontstond rust om te accepteren dat alles bij het oude bleef en daarmee ruimte om te fantaseren over de toekomst.
Wat als ik datgene wat ik zo graag doe, namelijk schrijven en geestelijke hulp verlenen, nou eens gewoon blijf doen? Maar dan als zelfstandige?
En weer nam ze een sprong van de duikplank...
Ik vraag mijn beschermengel om bijstand!
Er zijn mensen die hun leven lang wijden aan het oplossen van een schijnbaar triviaal vraagstuk: bijvoorbeeld hoe de linkervoorpoot van een kruisspin zich verhoudt tot zijn rechter. Of wanneer de voegwoorden in een bijna niet meer gesproken Afrikaanse taal soms van plaats wisselen in zinsverband. Of waarom asteroide X niet meer waarneembaar is in het jaar 2090.
In het Engels is de mooie onderverdeling voor 'wetenschap' onder andere die in Arts, Science en Humanities. Waarbij Science natuurlijk staat voor de hardere, dus bewijsbare wetenschap en de Humanities voor de menswetenschappen, die veel minder onweerlegbaar zijn.
Ik voelde me altijd al aangetrokken tot die menswetenschappen maar heb gaandeweg mijn leven ook veel pseudo-wetenschappelijke feitjes als waarheden omarmd.
Als je zoon je dagelijks zo'n 14,5 keer vraagt naar het waarom van een (natuur)verschijnsel, antwoord je bij de 13e keer niet meer geheel naar waarheid. 'Waarom maakt een spin een web'? Dat is zijn huisje, daar slaapt hij lekker in. Dat het een avondmaalverslindende fuik voor onschuldige vliegjes is, dat laat ik soms maar achterwege.
Onder moeders met name doen ook altijd veel halve waarheden de ronde. Wie durft nog steeds te beweren dat je spinazie niet mag opwarmen? Juist, dat is wat wij leerden. En waar we ons braaf aan houden. Maar inmiddels is het echt niet meer zo schadelijk als we altijd dachten.
Mijn schoonzusje liet me een fornuisje uit haar kindertijd zien en riep ontzet uit: "Hier kreeg ik aanmaakblokjes bij om op echt vuur zogenaamd te koken!
Dat was echt een andere tijd..."
Het staat vast, dat dit gewoon een staaltje van zeldzaam avonturierschap van de moeder in kwestie was, die haar dochter het echte werk wilde bijbrengen...
Ik geloof soms erg in huismiddeltjes, tegen allerlei kwalen. Placebo-effecten zijn in overvloed hier thuis, als er weer iemand verkouden is en echt een lepel honing moet. Mijn keelpijn verdwijnt met gorgelen met zout water, mijn handen lijken nooit gebruikt door te scrubben met koffiedik (en daarom hebben wij nog een ouderwets koffiezetapparaat, weer een reden om de pads te mijden) en mijn veelgebruikte houten eettafel glimt eens per maand door een mengsel van olie en azijn.
En nu mijn meest effectieve truc: zet een bakje met water en schoonmaakmiddel op het aanrecht; als bij toverslag slaat iedereen die er in de buurt komt aan het schoonmaken...
Tot mijn desillusie werd onlangs 'bewezen' (echt waar) dat etherische oliën niet werkzaam zijn, behalve de lavendel, die slaperig zou maken en de sinaasappel, die opwekkende eigenschappen bezit.
Ooit had ik mijn zoon ook dit verteld. Toen wij langs een lavendelstruik liepen en ik een bloemetje voor hem afplukte, zei hij even later: mam, ik ben zo slaperig. Meelevend als altijd zei ik hem dat dat vast wel zou overgaan in de gymzaal.
Pas later scheen het licht: hij had onthouden dat lavendel goed is bij het inslapen en bracht mij meteen op het idee om voor mijn minder van slaap houdende peuter een lavendelpopje te maken. Want als het bewezen is, is het waar.
Echt waar.
Hoflandschrijft, Hofland denkt, Hofland leest, Hofland dicht, Hofland bouwt een website...
en Hofland begeeft zich opnieuw in de maatschappij als geestelijk verzorger...
Net nu ik vandaag weer een mooie reactie kreeg op een eerder geplaatst bericht, van een moeder die zegt toch verder te willen kijken dan het thuisblijfmoederschap als de gelegenheid zich voordoet. Met de belangrijke opmerking erbij dat er dan niet te veel 'gesleept'moet gaan worden met de kinderen.
En dat is precies wat mij tot nu toe weerhield me in minder gekreukte kleren te hijsen, 's morgens vol goede moed de trein in te stappen en mijn aandacht te wijden aan mensen die in een benauwde situatie zitten, niet zijnde mijn eigen kinderen en hun opgroeipijnen.
Dus ben ik met ingang van deze zonnige en stormachtige maand geen tbm oftewel thuisblijfmoeder meer, maar wel een werkenden mama en wahm (work at home mom), want mijn zonnige webwinkel geef ik niet op!
Deze mooie kans die voorbijkomt, laat ik niet gaan, en omdat het een tijdelijke functie is ben ik blij dat ik kan uitvinden hoe ons gezin zich houdt onder een moeder die wel 2 dagen per week niet thuis is...
Ja, het voelt bijna als verraad aan alle trouwe lezers die zich nu eenmaal goed herkennen in het tbm-schap.
Maar wie weet, keer ik binnenkort weer terug als fulltime moeder en heb ik voldoende inspiratie voor een jarenlange blog over alle schitterende aspecten van dit leven als moeder, dat me nooit meer onberoerd zal laten!.
Ik dank jullie voor alle tijd en aandacht en zal mijn blog vervolgen met alle nieuwe thema's die zich aandienen in werk en thuissfeer, dus mag je uit blijven kijken naar nieuws van mijn kant. Ik ben op mijn beurt altijd weer blij verrast iets van mijn lezers te horen, voel je vrij te blijven reageren!
Dat we allemaal zo vrij en stralend het leven in mogen kijken als mijn dochter op deze foto...
Een lieve groet,
Beatrijs
TOEVOEGING:
PS: naar het waarom van deze keuze laat ik jullie niet al te lang gissen:
het is een mengelmoes van redenen zoals: geschikte opvang kunnen vinden, toch al veel werk verzetten binnenshuis, waarom dan niet daarbuiten, de mogelijkheid om op 'freelance'basis te gaan werken, kostwinnerschap in tijden van kredietcrisis toch onder druk, kindertjes die de moeilijke eerste jaren goed lijken te doorstaan, tijd voor iets nieuws, dat staat vast in de sterren!
Hier wordt gewerkt...
In ploegendiensten, nachtdiensten, met groot materieel, blik op oneindig.
En hoewel het een tijdje stil was op mijn weblog, is het aan de andere kant van dit huishouden in vol bedrijf. Winkelbedrijf wel te verstaan.
Nog steeds staan op mijn verlanglijstje de interviews met de verschillende mama's, die allemaal hebben toegezegd. Nu nog tijd maken om het uit te voeren. Je ziet het, ik ben net zo min een zen- of supermama die het allemaal voor elkaar krijgt.
Vandaag in het AD verscheen het artikel van een zen-priesteres, tevens mama, die ons hardwerkende en jonglerende moeders voorhoudt hoe het wel zou moeten. Je raadt het al: vooral leven in het nu. Niet piekeren over hoe je kind ooit groot wordt, hoe je dartelende peuter ooit zindelijk gaat worden, hoe je huilende baby ooit een volzinnen producerende tiener gaat worden. Leven in het nu.
En eerlijk, dat geeft mij een beetje de kriebels. Hoe wijs het ook klinkt, en hoe waar het ook is op momenten dat de toekomst met lichte paniek op je toezweeft, het nu is vaak niet genoeg. Juist de blik op wat gaat komen, het verwachtingsvolle, het beloftevolle kan je in beweging houden. Op dit moment in mijn leven is vooral de beweging toonaangevend. Niet de rust in het nu, maar het vooruitgaan naar de toekomst.
Bij de bouwplaats vlakbij ons huis, waar we talloze momenten doorbrengen met kijken en verwonderen (he, toch een beetje Zen), wordt met heel groot materieel gewerkt aan een nieuwe woonwijk. We keken hoe met een enorme kraan, vrachtwagens, tractors en veel werkmannen een betonnen vloer werd gestort. Die vloer zag er niet zo spectaculair uit, en het viel me op dat er zoveel nodig was voor een zichtbaar zo beperkt eindresultaat.
Zo vergaat het ons in het gezin vaak ook. Je zet groot in, volgt opvoedcursussen, bent op de hoogte van de nieuwste pedagogische technieken, probeert het meest educatieve speelgoed uit en kiest de beste scholen en oppas. En het resultaat? Laat zich raden... laat zich nog niet zo zien... En dat is heel logisch, je bouwt immers aan een fundament. Zoals die betonnen vloer onooglijk maar onmisbaar het fundament voor het nog te bouwen huis is, zo is de opvoeding en verzorging van je kinderen de basis voor hun verdere leven. Voor hun persoonlijkheid, hun veilige hechting en vertrouwen in de omgeving.
Bouwen met groot materieel, soms als ik 's nachts aan het bed zit van een angstige peuter die niets liever wil dan bij me kruipen, houd ik mezelf voor dat deze survivalkit met reddingsvest, helm, nachtlicht en ehbo-doos echt nodig zijn om van hem zo'n stevige werkman te maken. Zodat hij later in staat is prachtige vloeren en fundamenten onder zijn eigen huis te bouwen! (en ik als oma kan genieten van zijn zoete lief met lego bouwende kindertjes...)
Hoe doen zij dat? Vandaag in deze Hoflandschrijft een interview met een moeder die vertelt hoe zij het leven met haar kinderen ziet. Lees en geniet mee met Paula, moeder van twee kinderen (een tweeling van vier jaar oud). Ze werkt 24 uur buitenshuis, onder schooltijd en heeft een eigen bedrijf in les-en studiebegeleiding
www.les-is-more.nl
Blije, ontspannen moeder
Hoe ik mijzelf als moeder zie: dat is geen makkelijke vraag. Ik denk als blije moeder, zorgzaam. Ik zie het moederschap zeker niet als een zwaar iets. Maar niet de 100% altijd-beschikbare moeder. Ik heb meer rollen; ben onder andere moeder. Mijn rol als moeder zie ik als een voorbeeldfunctie. Zowel in gedrag als in emotie. Voor de grote lijnen en keuzes en in de kleine alledaagse dingen. Daar ben ik sterk mee bezig, dat ik als moeder hoe ik in het leven sta als voorbeeld dien voor mijn kinderen. Tien jaar geleden was ik nog veel zoekender, veel onzekerder over alles, ik had toen geen moeder moeten zijn. Als je zelf zoekende bent, is die voorbeeldrol veel te zwaar. Sinds ik moeder ben, ben ik veel ontspannender en zekerder. Weet nu veel beter wat goed is en wat niet. Als moeder sta je voor zoveel keuzes, een zekere houding is daarbij nodig. Wat ok is voor mij, is ook ok voor de kinderen. I
Combimoeder
Ik werk 24 uur op een ROC, verspreid over vijf dagen. Daarnaast heb ik een eigen bedrijf in huiswerk- en studiebegeleiding en Spaanse les: ‘Les is more’. Daar besteed ik op het moment zo’n 2 a 3 uur per week aan. Mijn man werkt ook 24 uur, op onregelmatige tijden en dagen. Wie thuis is, zorgt voor de kinderen. We zijn ook veel uur samen thuis, maar functionerengelukkig als een goed team. Op praktisch, maar ook op emotioneel gebied. En de huishoudelijke taken? Die hebben we nooit echt verdeeld, het is er meer ingeslopen dat ik de de badkamer schoonhoud en hij de vuilnis. De rest verdelen we. En de zorg voor de kinderen is ook verdeeld naar wie er thuis is. Ze zijn nu vier jaar en gaan naar school, voor die tijd hebben ze geen creche bezocht maar de peuterspeelzaal.
Ons netwerk bestaat uit twee oma’s en een opa, zij wonen in een straal van 10 minuten van ons vandaan. En goede vriendinnen helpen ons, ik heb ook een zus hier heel dichtbij.
Waar ik echt energie uithaal, is lesgeven, uitleg geven. Mensen verder helpen, dingen verhelderen, vakkennis delen. Dat was ook de motivatie om mijn eigen bedrijf te beginnen.
Ik laad mezelf niet bewust op aan het eind van de dag. Ik geloof omdat ik zelden echt uitgeput ben. Ik ga altijd wel vroeg naar bed, maak het liefst een nacht van 9 of 10 uur.
Onbewust voorbeeld
Je kinderen worden wat jij ze laat zien, zowel in regels als op het onbewuste vlak. Dat vind ik heel bijzonder; soms heb je niet eens in de gaten wat je op ze overbrengt. Maar ze spiegelen in gedrag en levenshouding wat jij doet en zegt. Vaak staat in de opvoeding het rationele aspect centraal. Daar wordt in programma’s en boeken ook zoveel nadruk op gelegd: regels, logisch opvoeden. Maar het onbewuste is veel sterker, daar ben ik in de loop van de jaren en van mijn werk (als voormalig leerlingbegeleider) achtergekomen. Daar zou veel meer aandacht voor moeten zijn: wat laat je onbewust zien in je gedrag en leven, dat komt namelijk heel sterk over op je kinderen.
Met een onbewust proces bedoel ik bijvoorbeeld keuzevrijheid meegeven aan je kinderen. Je kunt wel zeggen: je bent vrij om je vriendjes zelf uit te kiezen, maar als jij vervolgens een in jouw ogen niet zo geschikt vriendinnetje voorhoudt dat je net op het punt staat om weg te gaan (als dat niet waar is), dan leer je je kinderen niet dat ze zelf die keuzes moeten en mogen maken. Ze moeten leren vertrouwen op hun eigen gevoel, en durven leren zeggen als ze iets niet willen.
Het belangrijkste wat ik mijn kinderen wil meegeven is die keuzevrijheid, zodat ze gelukkig kunnen zijn. Dan bedoel ik niet geluk als egoistisch doel, maar geluk zonder schuldgevoel.
Ik had en heb bijvoorbeeld een passie voor reizen. Voor ik kinderen had, heb ik veel gereisd. Ook uit een soort onrust: waar zou ik thuishoren? Nu wil ik die lange reizen niet meer maken, omdat ik de kinderen teveel zou missen. Dan is het optelsommetje gauw gemaakt: twee situaties waar ik gelukkig van zou worden, maar ze gaan niet samen. Dan kies ik voor geluk zonder schuldgevoel. Daarbij ga ik af op mijn gevoel: wat voelt goed?
Wegcijferen
Het moeilijkste van het moederschap vind ik dat ik moest leren mijzelf af en toe weg te cijferen. Dan bedoel ik niet emotioneel, maar fysiek. Vooral in de eerste maanden na de geboorte van de kinderen, dan ben je zo aan huis gebonden door slaapjes en zo. Daarvoor was ik altijd op pad, altijd bezig met iets. Twee kleine baby’s zijn dan wel beperkend. Ik leerde langzamerhand wel meer dingen thuis te doen.
Mensen zeggen vaak dat een tweeling wel heel heftig moet zijn; ik ervaar dat niet zo. Ik weet niet beter, mijn kinderen zijn bovendien niet moeilijk. Ik vond de overgang van niet-moeder naar moeder heftiger dan dat het hebben van een tweeling is.
Een advies dat ik een bijna-moeder zou willen meegeven is dan ook praktisch: bedenk dat je flexibel moet kunnen zijn. Leer jezelf in tienen delen en leer leven met de druk, die anders is dan wat je ook gewend ben. Houd niet star aan je oude levenswijze vast. En op emotioneel gebied: blijf zelf gelukkig, richt je niet alleen op het geluk van je kind.
Ik heb deze wijsheid uit eigen levenservaring, natuurlijk ook gebaseerd op minder gelukkige keuzes in mijn verleden. Maar over het algemeen bouw ik op positieve ervaringen.
Ik lijk als moeder niet veel op mijn eigen moeder. Zij had en heeft de neiging zichzelf veel weg te cijferen. Ik denk dat dat een kwestie van karakter en generatie is. Zij kon kleding voor ons kopen om ons er mooi uit te laten zien en voor zichzelf dan niets te kopen. Dat doe ik anders. Ik denk dat je ook daarin een positief beeld kan laten zien aan je kinderen: door een positief zelfbeeld te hebben.
Geluk is de juiste keuzes maken
Aan je levensgeluk kun je eigenhandig werken. Je bent niet toevallig gelukkig, maar moet er zelf iets voor doen. Zelf de juiste keuzes maken. Sinds ik kinderen heb, overheerst geluk. Om de juiste keuzes te maken, moet je natuurlijk wel jezelf goed kennen. Weten wat je echt belangrijk vind, je niet laten leiden door maatschappelijke meningen. Niet altijd hetzelfde willen als een ander, zoals een groter huis, grotere auto. Niet met de grote stroom mee, maar jezelf afvragen wat je echt wilt. Verkeerde prioriteiten stellen kan heel naar uitwerken, ook voor de kinderen. Ik heb ontdekt, door mijn reizen, dat de plek waar ik het liefste ben in de buurt van mijn familie is. Door het zo ver weg te zoeken, vond ik wat al die tijd dichtbij was. Mijn basis is hier, dat maakt me gelukkig. Ik richt me niet op wat niet werkt, maar op wat wel goed blijkt te zijn. Misschien heb ik soms wel makkelijk praten, ik geloof dat ik een echt zondagskind ben. Als je veel moeilijkheden doormaakt, denk je er vast anders over. Toch blijft dat wat ik mijn kinderen wil overbrengen: kies voor wat je gelukkig maakt.
Mijn kinderen moeten zelf ontdekken wat goed voor hen is. Ik denk niet zo veel over de toekomst na. Het leven hier en nu is goed. Ik hoop natuurlijk wel dat we nog allemaal bij elkaar zijn en dat de kinderen gelukkig zijn. 
Altijd al een zonnepopje willen hebben?
Altijd al een prijs willen winnen?
Dan is dit je kans: kijk op de website van Het Moederfront om te zien hoe je gratis in het bezit kan komen van een lief Klaasje of Knoedeltje!
En volg deze blog dit weekend voor het eerste interview-portret van een multi-moeder!
Zoveel moeders, zoveel verschillende levens en keuzes. Naar aanleiding van mijn blogartikel van vorige keer (over generaties moeders; van moeder op dochter) kwam ik op het idee om diverse moeders te interviewen. Hoe leven zij, wat voor keuzes hebben ze gemaakt, hoe ervaren zij de combinatie die kinderen, werk, zorgtaken met zich meebrengen? En ook boeiend: wie hebben zij om zich heen staan? Hoe reageert hun omgeving op wat zij doen?
Alle portretten zijn met zorg gekozen. Zo zul je een portret van de volgende moeders te lezen krijgen: de combi-moeder, de single-moeder, de thuisblijfmoeder, de thuis- en buitenshuiswerkmoeder en de nog-niet-moeder.
Blijf deze blog volgen, je zult veel kunnen herkennen.
Zoals de lach de spiegel is van je ziel, is het verhaal van een ander vaak de spiegel voor je gemoed. Zo, dat je in plaats van je af te vragen: hóe doen zij dat/ hoe dóen zij dat, kunt verzuchten: zo doen zij dat!
Al tijden probeer ik mijn oudste zoon uit te leggen dat zijn oma mijn mama is. Dat gaat zijn voorstellingsvermogen te boven: hoe kun je nu tegelijk oma zijn (en oma-dingen doen als verwennen en kadootjes geven) en iemands mama? En waarom woont ze dan niet bij ons thuis? Hij raakt hiermee onbewust de kern van het ouderschap: de rollen die je toebedeeld krijgt en soms tegelijkertijd moet spelen. Want als je oma wordt, betekent dat vanzelf een nieuwe invulling van je mama-zijn. En als je mama wordt, krijgt jouw eigen moeder een nieuwe plek in je bestaan.
Ik ken veel vrouwen die hun moeder hebben verloren, nog voor of net nadat ze zelf moeder werden. Dat slaat een gat in je ziel, in je wereldbeeld. Niet omdat je het zonder moeder niet zou kunnen redden; maar omdat je verbondenheid met je eigen moeder de verbondenheid met de generaties daarvoor levend houdt. Soms in praktische zin: hoe deden zij dat in die tijd, soms in spirituele zin: wat maakte haar tot moeder, wat doet het moederschap met mijzelf. Je eigen uniciteit staat ook op het spel: durf je je kinderen zo groot te brengen, dat jouw waarden zichtbaar worden? Durf je te breken met tradities die niet bleken te werken?
Een boek dat ik telkens herlees, is Anna, Hanna en Johanna van Marianne Frederikson. Als geen ander geeft ze in dit boek de generaties en haar conflicten weer. In dit boek zie je haarscherp dat de verschillende omstandigheden waarin deze vrouwen opgroeiden, hebben geleid tot een totaal verschillende visie op het bestaan. En toch is er iets wat deze vrouwen bindt: hun onafhankelijke geest, hun gedrevenheid om hun eigen stempel te drukken op hun leven en dat van hun kinderen, ongeacht de soms barre omstandigheden en tegenwerking van de omgeving.
Alle drie de vrouwen zitten soms verstrikt in de normen van de samenleving. Vanaf het begin van de eeuw tot de huidige tijd - altijd lijkt er sprake van het niet tolereren van dergelijke onafhankelijke geesten.
Altijd worden de vrouwen 'teruggezet' in een web van verstikkende conventies.
Dit boek doet me denken aan mijn eigen grootmoeder. 9 Kinderen zette ze op de wereld. En als je haar verhaal goed leest, is dat niet volledig haar vrije keus geweest. Ze ervaarde het moederschap maar al te vaak als een last, die haar beperkte in haar ontwikkelingsmogelijkheden. Ze las graag, maar als ik me probeer voor te stellen hoe dat ging... het lukt me al nauwelijks het weerbericht te spellen met drie kindjes om me heen... Ze kreeg 8 zonen en 1 dochter, mijn moeder. Alsof mijn moeder de ban wilde doorbreken, ging ze al vroeg werken en heeft altijd vormen van werk en intellectuele stimulans gezocht toen ze zelf moeder werd. Dat blijft ze nu nog doen, inmiddels in een fulltime functie en als oma van 5 kleinkinderen.
Ik heb me in mijn persoonlijke keuzes deels bewust, deels onbewust laten leiden door deze vrouwen, die me voorgingen op het moeilijke pad van moeders met ambitie.
In het filmpje voor KRO-moeders zei ik: mijn ontwikkeling moet wachten. Nu ik daar overna denk, weet ik dat dat niet klopt. Mijn ontwikkeling wacht niet, maar stroomt in een heel andere richting dan ik ooit had gedacht. Net toen ik had besloten dat het moederschap centraal moest staan in mijn leven, kwam er zoveel moois op mijn pad om te doen en over na te denken, dat mijn opdracht nu is dit alles te combineren met het moederschap. Hoewel, combineren is niet het juiste woord. Het moederschap inkleuren met meer kleuren dan ik voor mogelijk had gehouden.
Ik denk nog wel eens aan mijn oma (ze is er niet meer) en hoop uit de grond van mijn hart dat ik mijn eigen dochter kan meegeven dat het moederschap geen last is, maar de vruchtbare bodem voor een mooi gekleurd leven.
Wie ben jij, sinds iemand je voor het eerst
en echt papa noemde
stond je toen gelijk naast je schoenen
of sprong je een gat
door de wolkenlucht
Waar was jij toen hij het levenslicht zag
je wachtte vol spanning
op het leven dat komen ging
en lachte naar de dag
die op het punt stond te beginnen
Wat dacht je, toen er nog een mensje
in alles kleiner dan jij
precies deed wat je niet zei
en niet deed wat je graag zag
zo vol verbazing door
de nieuwe wereld stapte
Hoe bezag je je eigen leven
van het grote voor en na
de breuklijn die je kindje vormde
of het schisma, de cesuur
de demarcatielijn?
Zette je alles op scherp
om hem in alles voor te zijn?
Wanneer begint voor jou de dag
dat je in de spiegel kijkt
en eindelijk zeggen mag: zo jongen,
dit is je eerste scheermes,
dit je eerste bierfles,
ga niet met vreemden mee
en doe vooral wat ik niet deed....
Sinds mijn winkel (www.zonnepop.nl) is geopend, heb ik een nieuwe titel voor mijn naam: van thuisblijfmoeder naar thuiswerkmoeder. In goed Engels wel work-at-home-mom (wahm) genoemd.
Beide namen vind ik een beetje misleidend, want welke thuisblijfmoeder blijft hele dagen thuis? En welke thuisblijfmoeder noemt het zorgen en huishouden geen werk?
Leuk is wel, dat de term moeder centraal staat. Daar was het immers allemaal mee en om begonnen.
Sinds een maand kijk ik met verbazing naar de wending die mijn eigen leven heeft genomen. Ik ben dan wel geen ondernemer in de belastingtechnische zin, ik heb wel een heus bedrijf waar ik verantwoordelijk voor ben. Waar ik al mijn creativiteit in kwijt kan. In dit blogverhaal wil ik graag met je delen hoe je zoiets kan aanpakken. Maar voor alles wil graag vertellen wat mijn missie is, waarom ik dit ben begonnen. Als herinnering voor mijzelf, als ik van vermoeidheid bijna omval en als inspiratie voor jou, als je in de archiefkasten van je ziel durft te kijken en iets vindt waar je al jaren een plek voor zoekt, iets wat ligt te wachten op jouw moed en durf om het uit te voeren.
Mijn missie: het leven van de mensen die op mijn pad komen een beetje meer glans geven.
Vanuit het aloude principe dat wat je zelf uitstraalt, ook invloed heeft op je omgeving. Dat het uitleven van je eigen passies anderen kan aanzetten tot het navolgen van hun eigen kracht. En dat kan op zoveel manieren. Nu doe ik dat onder andere door met liefde popjes te maken, waar anderen weer blij van kunnen worden. Maar er is meer. Het schrijven van deze weblog bijvoorbeeld, en het bieden van een inkijk in mijn leven. Het zorgen voor mijn kinderen, het zorgen voor een beetje glans in hun levens, zodat zij later (maar ook nu) ieder om hen heen veel te geven hebben.
En nu iets praktisch:
Als je net als ik ook graag een eigen bedrijf of onderneming begint (of diensten wil aanbieden), wil ik je met alle plezier helpen met tips en adviezen. Voel je vrij een e-mail te sturen, ik bericht je dan terug. Of stuur een berichtje via deze blog. Wat ik je kan vertellen, is hoe ik het zelf heb aangepakt. En ik heb er wat leuke boeken over gelezen, die ik je kan aanraden. Kijk ook eens op wahm.nl en het moederfront.
En eerlijk, een maand geleden wist ik zo goed als niets van het inrichten van een webwinkel, productiekosten, inkoop, BTW, omzet, groothandels en Kamers van Koophandel. Maar omdat het begon als een simpel idee: namelijk mijn popjes te koop aanbieden, heeft dat kunnen leiden tot wat het nu is.
Oja, ik heb op alle fronten de kosten zeer laag kunnen houden, dus zeker als je diensten aanbiedt zoals onderwijs of schrijven, heb je zeker de kans goedkoop te kunnen starten. Misschien ten overvloede: ik was, misschien net als jij, niet op de hoogte van veel computerdingen die je nodig hebt. Maar mijn ervaring is, dat het gebruiksvriendelijk is en als je goed voor ogen houdt wat je doel is, het niet moeilijk hoeft te zijn.
Tot slot: waar haal ik de tijd vandaan?.... de krant blijft liggen, de tv blijft uit, ik ga wat later naar bed en sta nog vroeger op en verder leef ik het leven waar ik altijd van droomde, al werkend en zorgend.
Ga ervoor, volg je droom!
Liefs van mij.
Voor mijn soms door tandenpijn geplaagde ontroostbare jongste is er maar een remedie: zingen. Keer op keer hetzelfde, zelfbedachte liedje. En als ik door slaap overmand de tekst niet meer kan horen of zingen, eindeloos neuriën.
Elke avond zing ik voor haar een inslaapliedje en bij het laatstgezongen 'amen' kijkt ze me gelukzalig aan. Amen, het zij zo.
De dag is geweest, het spelen en lachen en leven even ten einde, tijd om te slapen. Ik hoop maar dat ze met muziek in haar hoofdje in slaap valt.
Muziek kan je op zoveel manieren raken. Dat liedje dat je hoorde toen je grote liefde net de andere kant op keek. Die melodie toen het uit of nooit aan was en je ontroostbaar leek. De tekst van dat lied dat je erdoorheen sleepte toen je dacht dat je er alleen voor stond.
Ik ben geen groot fan van Nederlandstalige muziek (afgezien van Skik, Blof en Frank Boeijen natuurlijk...) maar sommige teksten zijn zo sterk dat ze je navolgen, of je wilt of niet. Een klassieker, als ik even geen uitweg zie, is:
"alle wegen gaon naor Rome hen,
dus ok die weg bij mij veur't huus"
(alle wegen gaan naar Rome, dus ook die weg bij mij voor het huis, Skik, 's Nachts)
Of, als ik op stap ga met kind 1, 2, en 3, fietskar, fietstas, regenjassen, laarzen en een preview waarvan Maxima al zei: zo zie ik de Nederlandse vrouw voor me:
“Ik zag een vrouw op een fiets rijden. Een kind voorop, een kind achterop en de boodschappen aan het stuur”. Dat ziet ze zichzelf niet zo maar doen. De Nederlandse vrouwen maakten dan ook direct een sterke indruk op haar(interview Nova 2005),
dan zingt het door mijn hoofd:
"Het regent harder dan ik hebben kan"
(Blof).
En regelmatig de verzuchting dat het leven met kinderen ook zo zijn voordelen heeft. Zo worden we tegenwoordig voor kind- of kindvriendelijke feestjes uitgenodigd, dat wil zeggen: in het weekend, vanaf drie uur 's middags, met kindervermaak en snoep en papa en mama mogen mee en hebben een ontspannen middag. Dus nooit meer de geijkte en ietwat voorspelbare avondborrels als verjaardag, met kaas en worst en keukenstoelen. Dan juicht het in mij: "O ik wil nooit meer naar een verjaardagsfeest. Omdat ze vervelend zijn. Vervelend zijn ..." (Frank Boeijen Groep).
En als ze dan 's avonds met rode wangen van slaap en opwinding hun bedjes in tollen, galmt het nog verder in ons vermoeide hoofd:
"Het is zo stil in mij, ik heb nergens woorden voor" (met dank aan Van Dik Hout).
Meegenieten? klik op deze link (Youtube) voor het lied life gezongen voor Maxima en Willem Alexander.
Oftewel: hoe deze tekst toch nog een verrassend oranje tintje heeft gekregen.
Zo stil in mij.
Zoals wel vaker wees mijn oudste zoon me op een bijzonder fenomeen.
Hij knipperde met zijn ogen en zei: 'Kijk, als ik dit doe, zie ik lichtflitsen. Doe jij dat ook eens'. Ik deed braaf wat hij zei, en zijn verrassende opmerking luidde: 'als jij dat doet, zie ik geen flitsen!'.
Lachend legde ik hem uit dat je zoiets alleen met je eigen ogen ziet.
Toen ik nog eens hieraan terugdacht, besefte ik dat dat precies onze beperking als mens is: je kunt alleen met je eigen ogen kijken. Dat verklaart waarom het soms zo moeilijk is om van perspectief te wisselen, om te veranderen (van mening of van gedrag).
Een ouderwetse ruzie kan je hierbij wel helpen. Vaak komt uit een conflict de mogelijkheid tot perspectiefwisseling; als je maar niet al te stevig vasthoudt aan je eigen standpunt, kun je nog wel eens dezelfde zaak waar je heilig in geloofde, met minder eerbied benaderen. Heilige huisjes worden dan omvergeschopt, er woedt een beeldenstorm in je binnenste. Oude beelden en denkbeelden worden vervangen door nieuwe, die beter bij je leven blijken te passen.
Een hevige discussie met een ander kan je dichter bij je eigen standpunten brengen, maar juist dat onder ogen zien brengt je ook begrip voor de standpunten van een ander. Het bevraagt je op je loyaliteit: wie of wat ben jij trouw geweest? Waar wil je trouw aan blijven?
Ik heb altijd geloofd dat wat waardevol is, vroeger of later komt bovendrijven. Waar je in gelooft, groot of klein, zal altijd met je meereizen. Zoals ik al eerder schreef: dat hoeven geen wereldschokkende dingen te zijn. Maar de vraag op zich is al heel belangrijk: wat zijn jouw diepgevoelde waarden? Waar word jij blij van?
Ik kan me nergens zo prettig in verliezen als in het maken van zonnekindpoppen. Ik doe dit al jaren, heb ze dikwijls als kraamkadootje weggegeven. Deze winter bivakkeerden we in een vakantiehuisje en ik had voor het eerst van mijn leven vergeten een boek mee te nemen. Alle plaatselijke VVV-folders had ik in no-time uit, evenals de beschrijving van het park en de mogelijkheden. Van tv word ik doorgaans niet zo vrolijk. En ineens bedacht ik me dat ik nog een pakketje meegenomen had om een popje van te maken. Dit popje is het begin geworden van mijn webwinkeltje: Zonnepop (www.zonnepop.nl) Ik zou het heel leuk vinden als je eens kwam kijken. Wie weet vind je er iets tussen waar je ook een glimlach van op je gezicht krijgt. Waardoor je je dagelijks leven weer even met andere ogen kan bekijken...
'Leef je eigen legende'. Dit zijn de woorden van de wereldwijd bekende Braziliaanse schrijver Paulo Coelho (www.paulocoelho.com.br). (Wie al niet het eerste 'Pelgrimstocht naar Santiago' heeft gelezen, kent misschien wel zijn columns uit het blad Happinez. Hij schrijft over pelgrimage, over psychiatrische instellingen, geloofszoektochten, prostitutie, liefde.
In al zijn boeken komt een thema dringend naar voren: leef je leven zoals het bedoeld is, anders neemt het een loopje met je. Of mooier gezegd: leef je eigen legende.
In een interview met Rik Felderhof, vrijdagavond uitgezonden, vertelde hij iets meer over zijn eigen legendarisch bestaan. Rebels en anarchistisch als hij was, werd hij in het Brazilië van de jaren zeventig (het was toen een militaire dictatuur), opgesloten en gevangengezet.
Toch verbleekten deze heroïsche verhalen bij zijn uitspraken over verzet. Niet het grote, dat had hij zelf nooit nagestreefd, maar het kleine, beginnend als jonge vent tegen zijn ouders.
Zijn stelling was, dat uit conflicten iets moois komt, dat verzet nodig is om niet te versuffen.
Zijn levensdoel is niet geluk na te streven, want geluk maakt passief en gezapig. Zijn doel is het mensen tot denken aan te zetten, tot handelen naar hun eigen persoonlijk levensdoel.
Ademloos luisterde ik naar wat hij verder zou zeggen, hoe zou je achter je eigen doel moeten komen? Voor deze vraag schakelen mensen dagelijks coaches, psychologen, priesters en vrienden in. Lezen ze websites, met hart en ziel, en zelfhulpboeken. Voor deze vraag worden mensen uitzinnig van passie, verdriet of wanhoop gedreven tot het vinden van een antwoord. Een antwoord dat hun eigen uniciteit en authenticiteit tot bloei laat komen.
Naar deze vraag ben ik zelf al sinds ik me ervan bewust ben dat ik kan denken, op zoek.
Zijn antwoord luidde even simpel als waar: het kind in jezelf heeft het antwoord.
Vraag je jezelf af wat je wilde, waar je van droomde toen je nog kind was en je zult je bestemming vinden. Wat wij volwassenen maar al te vaak doen, is dat kind de mond snoeren en verstandige keuzes maken. Doen wat onze ouders verlangen, wat de maatschappij wil. Doen wat bij ons lijkt te passen, of het nu goed bij ons past of ons verstikt.
Dit antwoord geeft ook een wat ongemakkelijk gevoel: is het kiezen voor een rustig, burgerlijk bestaan dan zo verwerpelijk? Moeten we allemaal groot en meeslepend leven?
Ik denk het niet. Niet elk kind droomt van groot. Wel van eigen, van een eigen plek.
Niet iedereen hoeft dat boek te schrijven, dat lichtend voorbeeld te zijn. De kern van dit antwoord is dat je op zoek mag gaan naar je eigen verhaal. En het overtuigende is, dat dit verhaal zich niet laat verloochenen. Je kunt je leven nog zo passend inrichten, als er iets aan je blijft trekken, laat je dan meevoeren.
Ik ben benieuwd waar jij van droomt. Wat jouw legende blijkt te zijn. Je mag het met me delen, maar beloof me dat je er in ieder geval over na denkt. En aan papier of een vriend toevertrouwt: kijk, dit is wat ik eigenlijk wil.
De weg daar naar toe, dat is ook jouw persoonlijk levensverhaal. En dat laat zich alleen schrijven met jouw inzet en passie.
Veel levensgeluk!
